As cousas nunca son o que parecen (Parte VI)
Bea estaba intrigada coa morte do avogado dous anos atrás. A visita había unha semana do irmán deixara na conciencia da xuíza un trazo gris dificilmente reparable. Dicidiu chamar a Andrés (o seu único irmán e policía que colaborara con ela na instrucción do caso) e quedou con el para dar un paseo, cerca da residencia de Andrés, que era en Rosalía de Castro desde había dous anos e medio. Andrés achegouse:
- Ola señoría, ¿que lle pasa? –
- Déixate de bromas. Andrés, hai unha semana visitoume o irmán de Martín Barreiro, Anxo Barreiro, e estaba convencido que o que lle sucedeu a seu irmán era un asasinato –
- Veña home, e que máis. Bea, non hai probas. E ademais, se fose un asasinato ¿que?. Bendito favor nos fixo o que o mandara a criar malvas –
- ¡Andrés! Es policía, o teu deber é servir e protexer, a todos por igual –
- Xa, para que picapleitos como este os poña na rúa, e el indo por aí en grandes coches, vivindo en bos apartamentos, e ríndose da policía e do aparato xudicial –
- Non o podo crer. ¿Pero a ti que che pasa?. Non dou creto ás túas verbas –
- Da igual. Non me fagas caso ... –
Os dous seguiron camiñando en silencio, cara a praza de Compostela. Pero na cabeza de Bea, empezaba a medrar un sentimento de sospeita ...............
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
